Groot worden met je eigen podcast? Check Moordzaken de Podcast

Door Bas Hakker
21 augustus 2026 — 5 minuten lezen

Moordzaken de Podcast van Carrie en Eddie stopt na vijf jaar, 120 afleveringen en 40 miljoen downloads. Bas Hakker destilleert vijf lessen voor elke zelfstandige podcastmaker die wil groeien zonder de hulp van Podimo of een grote omroep.

Drie takeaways:

1. Consistentie wint: de meeste zelfstandige podcasts stranden na 15 afleveringen; niet door een slecht idee, maar door gebrek aan doorzettingsvermogen
2. Chemie is het product: bij een duo-format is de klik tussen presentatoren niet leuk-om-te-hebben, het ís het product
3. Sterker door te kiezen wat je níét doet: een strak format met duidelijke grenzen levert meer dan voortdurend experimenteren

Ik heb een simpele opdracht voor jullie. Open Spotify, zoek de lijst met de honderd best beluisterde podcasts van Nederland op en kijk eens goed naar de namen die daar staan. Wat valt op?

Nou, vooral dat de podcastwereld behoorlijk mainstream is geworden natuurlijk. Terwijl het medium ooit zo veelbelovend begon met allemaal eigen producties van mensen die gewoon thuis een microfoon aansloten, domineren inmiddels de grote partijen de Top 100. Het zijn BN'ers die tegen elkaar aan babbelen, grote omroepen die hun programma's verlengen met podcasts en productiebedrijven die er alles aan doen om hun sterren zo groot mogelijk te maken.

Mij zal je daar verder niet over horen klagen hoor. Zo gaat dat nu eenmaal in de grote menseneconomie. Eerst hadden we 10.000 kruideniers in Nederland, daarna kreeg ieder dorp een supermarkt en vandaag de dag zijn er nog vijf of zes grote supermarktketens die elkaar beconcurreren. Schaal wint het uiteindelijk bijna altijd van de kleine zelfstandige.

Zo werkt het blijkbaar ook bij podcasts. Wat ik in media wél altijd hoop, is dat de toegang voor kleine makers een beetje open blijft. Het maken van een podcast is relatief simpel geworden. Koop twee microfoons, zet een camera neer en je kunt beginnen. Ach, het maken is natuurlijk niet het probleem, maar dat iemand moet luisteren. Het zou Spotify en YouTube daarom sieren als de deuren een beetje open blijven staan voor zelfstandige makers die een publiek proberen te veroveren.

Hoopgevend wat dat betreft was Moordzaken de Podcast van Carrie en Eddie. Zij stonden als zelfstandige productie tussen alle Podimo's en Mediahuizen van deze wereld. Ze maakten vijf jaar een podcast (40 miljoen downloads, 120 afleveringen — dus gemiddeld meer dan 330.000 luisteraars per aflevering) waarin ze iedere keer een moordzaak bespreken en doen dat grotendeels zelf. Hun geheim?

1. Ze leveren

Beginnen is altijd leuk. Dat geldt voor podcasts, nieuwsbrieven, YouTube-kanalen en eigenlijk voor ieder mediaplan dat tijdens een gezellige avond wordt bedacht. Maar daarna moet je blijven opdraven. Steeds weer voorbereiden, een draaiboek maken, bronnen doorspitten, achter de microfoon gaan zitten en een nieuwe aflevering afleveren. Ook als je een keer geen zin hebt. Ook als de vorige aflevering wat minder werd beluisterd.

Carrie en Eddie begonnen in de coronaperiode, toen ze zoals zoveel mensen opeens wat meer tijd hadden. Het verschil is dat zij doorgingen toen de wereld weer openging. Dat klinkt misschien als een open deur, maar waarschijnlijk sneuvelen de meeste zelfstandige mediaprojecten precies daar. Niet omdat het idee slecht is, maar omdat mensen na vijftien afleveringen denken: waar blijven die honderdduizend luisteraars eigenlijk?

2. Ze hebben het leuk samen

Het tweede geheim is misschien nog wel belangrijker: het zijn twee mensen die het zichtbaar gezellig vinden om samen te werken. In het begin praatten ze nog weleens door elkaar heen, maar dat werd steeds beter. Ze leerden hoe ze elkaar ruimte moesten geven en wanneer de ander een verhaal even moest afmaken.

Dat klinkt klein, maar bij een duo is chemie ongeveer alles. Je kunt nog zo'n briljant format bedenken, maar als twee presentatoren vooral zitten te wachten tot de ander eindelijk zijn mond houdt, voelt een luisteraar dat onmiddellijk. Bij Carrie en Eddie hoor je dat ze elkaar iets gunnen en dat maakt het prettig luisteren.

3. Hou vast aan het format

Het format van Moordzaken de Podcast is opvallend strak. Voordat ze bij de zaak zelf komen, nemen Carrie en Eddie eerst het nieuws en de muziek door uit het jaar waarin de moord plaatsvond. Daardoor word je als luisteraar even teruggebracht naar die tijd. Wat deed ik toen eigenlijk? Waar woonde ik? Naar welke muziek luisterde ik?

Het levert soms ook een merkwaardige overgang op. Dan gaat het eerst gezellig over Salt-N-Pepa of George Michael en een paar minuten later ligt er iemand dood in een greppel. Maar juist dat vaste ritme werkt. Veel podcastmakers hebben de neiging om voortdurend iets nieuws te verzinnen. Nieuwe rubriek, ander decor, extra gast, iets met video. Terwijl herkenbaarheid juist een belangrijk onderdeel is van een goed mediaproduct. Mensen willen weten wat ze krijgen.

4. Hou zelf de regie

Onlangs gaven Carrie en Eddie een groot interview omdat de podcast gaat stoppen (zonde, doe het niet!). Daaruit bleek dat ze door de jaren heen een paar duidelijke redactionele keuzes hebben gemaakt. Ze gebruiken bijvoorbeeld bestaande bronnen, ze gaan niet ineens 'journalistje spelen' door nabestaanden, politieagenten en allerlei andere betrokkenen te bellen. Ook zijn er zaken die ze liever niet behandelen, zoals zaken met kinderen.

Dat is interessant omdat je daar iets belangrijks uit kunt halen voor iedere zelfstandige maker: je hoeft niet alles te doen. Sterker nog, een goed format wordt vaak sterker door te bepalen wat je níét doet. Als je eenmaal weet wat je product is, moet je niet bij iedere nieuwe mogelijkheid je hele formule omgooien. Hou de regie. Kies je bronnen. Kies je onderwerpen. Kies je toon en blijf daarbij.

5. Omarm je publiek

De luistercijfers liepen de afgelopen jaren flink op, tot ruim boven de 300.000 per aflevering. En zodra je zo'n publiek hebt opgebouwd, ontstaat er natuurlijk ook een verdienmodel. Dat moet je niet laten liggen. Carrie en Eddie deden commerciële samenwerkingen en promotie in de podcast zelf. Soms voelt zo'n overgang van een gruwelijke moordzaak naar een commerciële boodschap een beetje apart, maar als je daarmee meer dan 10.000 euro per aflevering per sponsor kunt verdienen, is dat gewoon een serieuze business.

Ze brachten bovendien een boek uit rond de zaken uit de podcast. Dat vind ik misschien wel het interessantste aan hun verhaal. Eerst bouw je jarenlang een publiek op en daarna ontstaat er vanzelf iets wat je kunt exploiteren. Niet andersom.

Gewoon heel lang goed worden

Wat kunnen zelfstandige podcastmakers hiervan leren? Vooral dat er niet zo heel veel geheimzinnigs aan is. Je moet in de eerste jaren gewoon zorgen dat je goed wordt. Opdraven. Voorbereiden. Goede draaiboeken maken. Beter worden in vertellen. Luisteren naar elkaar. Een herkenbaar format ontwikkelen en dat steeds een klein beetje aanscherpen. En vooral niet na twintig afleveringen concluderen dat 'podcasts blijkbaar niet werken'.

Want uiteindelijk bewijzen Carrie en Eddie iets hoopgevends. Tussen al die grote mediabedrijven, BN'ers, omroepen en professionele podcastproducenten kan een zelfstandige productie nog steeds een behoorlijk publiek veroveren. Je kunt dus een heel eind komen zonder de hulp van Podimo en de rest. Alleen makkelijk is het niet, maar ja…