De revolutie van mediapodcasts

De revolutie van mediapodcasts
0
0
1838

Op de een of andere manier belandde ik de afgelopen weken in de wereld van de mediapodcasts. Tijdens het afwassen, fietsen naar de supermarkt en dat wat doorgaat voor hardlopen luisterde ik naar drie series podcasts waarin makers veel over media en marketing praten. Grote vraag: voegen ze iets toe aan de bestaande stroom media- en marketingnieuws?

 
Goede vrienden Blendle-bedenker Alexander Klöpping en De Correspondent-uitgever Ernst-Jan Pfauth hebben inmiddels driekwart jaar een podcast over media. Ze praten over allerlei (online) mediaontwikkelingen, maar ook over hun dagelijkse ergernissen over - bijvoorbeeld - de NOS en Facebook. De podcast werkt heel goed doordat ze zeer goed geïnformeerd zijn, de mannen redelijk eerlijk zijn en het goede vrienden zijn.

 
NPO aangepakt 
Klöpping is natuurlijk best vaak op TV te zien, maar het belemmert hem niet om de NPO stevig aan te pakken. Zo’n dienst als ‘Uitzending Gemist’ vindt hij bijvoorbeeld helemaal niets. Je kan er niet lekker doorheen scrollen en je krijgt geen handige alerts/nieuwsbrieven met boeiende VPRO-programma’s. Het wordt in zijn ogen nooit iets, want hij heeft geen vertrouwen in de makers. Het aardige is trouwens dat hij, bij latere afleveringen, van de tot nut toe acht podcasts die ze maakten, een beetje bijdraait over het ouderwetse NOS Journaal. Een jaar geleden vond hij dat nog vooral ouderwetse truttigheid, maar in tijden van fakenews ziet hij het instituut als een soort houvast voor mensen dat tenminste nog iets van objectiviteit biedt. Over Facebook is hij trouwens veel meer uitgesproken. Dat is het grote gevaar dat de wereld kapot kan maken. Check die podcast van 8 maart - de meest recente versie van de podcast. Ongetwijfeld zal hij iets vertellen over de recente beslissing van NRC om uit Blendle te stappen (wat heel dom is, maar dat terzijde).

 
DoorgeslagenNou ja, de mannen weten dus veel, maar slaan soms een beetje door in hun verhalen over allerlei obscure hippe mediaclubjes. Pfauth lijkt wat meer te geloven in dat jonge, hippe optimistische globalisme, terwijl Klöpping dat gevoel van ‘kijk ons even hippe online nerds zijn die altijd in New York zitten om kennis te maken met vreselijk gave mensen’ wat scherper kan relativeren. De mannen hebben een click en dat is geinig. Ze kunnen elkaar aanspreken op iets persoonlijks en dat koppelen aan media. Alexander was naar Polen geweest en daar maakte hij wat Snapchatfoto’s. Pfauth gooit dat vervolgens de podcast op waarna Alexander zegt: is dat eigenlijk niet privé?

 
The Post Online Podcast
Bert Brussen van The Post Online zet zich in zijn podcast natuurlijk af tegen alles wat maar een beetje geurt naar de grachtengordel. Het gaat hier over veel meer dan over media, maar het politiek correcte gehalte van allerhande anti-Trumpmedia is wel een goed onderwerp voor Brussen die deze podcast samen maakt met RTL-journalist Roderick Velo. Terwijl ik al snel afhaak in de Zwarte Pietendiscussie, helemaal niks met de PVV heb, vind ik het onderwerp ‘linkse media’ altijd weer boeiend. Ikzelf ben veel te genuanceerd (daarom werkte het ook niet zo goed dat ik een paar maandjes voor The Post Online schreef) maar soms is het PvdA-gehalte van programma’s als DWDD mij zelfs te groot. Niks mis met eerlijk delen, maar dat schijnbare monopolie van de waarheid, terwijl heel veel mensen anders tegen onderwerpen als ‘immigranten’, ‘cultuur’ en ‘ondernemerschap’ aankijken, is wel eens ergerlijk. Stel: je wilt je even laten bijpraten over Trump nadat hij net de verkiezingen heeft gewonnen, zit vol vragen over zijn achterban en je schakelt DWDD in. Dan zie je daar alleen mensen die constant op hem inhakken en grappen over hem maken. Of je ziet een kijkcijferkenner heel gebalanceerd uitleggen dat de NPO helemaal geen moeite heeft om de gewone man aan te trekken. Veel kijkers zien Pauw & Jinek, DWDD en Nieuwsuur en denken: ik weet niet wie dit allemaal heeft gemaakt, maar in mijn wereldbeeld past het voor geen meter.

 
Stevige achterban 
Precies dit onbehaaglijke gevoel dat mensen bij een programma als DWDD zelf niet zo goed kunnen benoemen omdat ze lekker elke dag door het Vondelpark naar de redactie fietsen -  terwijl niet-stadbewoners hopen dat hun kantoorbaantje niet is overgenomen door robots - zit verborgen in de vermakelijke podcast van Brussen. Natuurlijk is het soms een beetje ongenuanceerd allemaal, maar hij heeft wel een sterk eigen geluid en een stevige achterban. Bovendien maakt hij - net zoals Klöpping et al trouwens - onderdeel uit van een (internet)-generatie die zijn eigen waarheid liever construeert dan te kijken naar de bestaande orde. Het is boeiend om naar die kritische denkers te luisteren. En ja, ik moet gewoon keihard lachen als Bert Brussen zich boos maakt. Dan komen die goedlopende volzinnen, die oprechte woede, vooral als Fransisco van Jole ter sprake komt. Gaat het Bert?, zegt Velo dan.

 
This old marketingJoe Pulizzi en Robert Rose zijn niet alleen de meest vooraanstaande contentmarketinggoeroes van de wereld, maar ze hebben ook een vrolijke click met elkaar. In hun podcast bespreken ze allerlei geslaagde en minder geslaagde contentmarketingcases en dat doen ze met veel kennis van zaken, zonder dat het droge kost wordt. Dat komt doordat ze allebei ook wat privézaken inbrengen waardoor je een soort tweede laag krijgt die belangrijk is bij het luisteren naar podcasts. In een van de vier afleveringen die ik luisterde was Pulizzi bijvoorbeeld naar zijn oude highschool gegaan voor een of andere ‘medal of honour’. Iets verderop in de uitzending vertelde Rose over zijn terugkeer naar zijn highschool waar hij als een van de enigen niet in sportoutfit was afgebeeld.
Maar wat vooral bij blijft is hun duidelijke visie. De rode draad? Blijf je als mediapartij verzetten tegen de almacht van Facebook want als je je neerlegt bij dat distributiemodel zul je altijd verliezen omdat Zuckerberg en co dan de regels bepalen. Ze kunnen ook perfect hun vinger leggen op de zere plek waar het misgaat met contentmarketingcampagnes. Vaak heeft het alles te maken met een te grote focus op de campagne en te weinig op de wensen van het publiek. Ze blijven gepassioneerd uitdragen dat contentmarketing gaat om het verleiden van doelgroepen om uiteindelijk op de lange termijn iets aan hen te verkopen. Dat het gaat om het opbouwen van een fanschare. Ze zullen het blijven zeggen en opnieuw en opnieuw en opnieuw.

 
Conclusie: media moeten veranderenTijdens het luisteren naar podcasts heb je - in tegenstelling tot bij radio - het gevoel dat de makers je vrienden worden, ook omdat ze precies over dát onderwerp praten waar jij ook interesse in hebt. Prettig aan een hele serie afleveringen luisteren is dat je wat grote verbanden leert zien in de media, alsof je in de collegezaal van de onderschatte studie communicatiewetenschap zit. Je krijgt mee dat Facebook alleen interesse heeft in het zo lang mogelijk vasthouden van zoveel mogelijk mensen in plaats van dat het mensen wil informeren. Je leert kritisch kijken naar het Mediapark, waar een oude generatie de dienst uitmaakt die niets weet van de manier waarop jonge mensen media consumeren. Voor ‘Hilversum’ is Snapchat een verzameling jongeren met scheve petjes die hun zinnen niet afmaken. Je leert ook dat veel contentmarketeers, zelfs in de VS, nog te weinig nadenken over hun doelgroepen. Je krijgt mee dat sommige media iets zeggen, niet omdat het klopt, maar omdat ze dolgraag de bestaande verhoudingen in stand willen houden. Ze denken dat hun schijnbaar onderbouwde meningen superieur zijn omdat ze nu eenmaal zo lekker genuanceerd zijn. Maar er hangt gelukkig verandering in de lucht. Het moet eerlijker, beter, transparanter en mensen als Pfauth, Brussen, Pulizzi, Rose en Klöpping gaan die verandering een beetje dichterbij brengen. Toch?
 

MEEPRATEN OVER DIT ONDERWERP? REAGEER

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft