Wat de NPO kan leren van podcastmakers

derodelantaarn
0
0
3268

We hebben het wel eens eerder gehad over het verschil tussen een massamedium als radio en een niche medium als podcast. Afgelopen week werd duidelijk hoe pijnlijk het is als een programma niet samenvalt met jou als persoon en welke gevolgen dat heeft voor de band met de luisteraar.

Het ging een beetje mis bij het programma van radio dj Timur Perlin op NPO Radio 2. Hij kreeg een man aan de lijn genaamd Dave die blijkbaar op de zwarte lijst stond bij Perlins collega dj's. De twee gingen het gesprek aan en Dave legde in perfecte volzinnen uit waarom hij kritiek had op de dj's en hun muziekkeuze. Hij stuurde wel eens een sms'je in de categorie 'dat is geen muziek, maar slootwater'.

De man was verbaasd over het feit dat zijn opbouwende kritiek leidde tot het plaatsen op de zwarte lijst want: 'jullie zijn Erdogan toch niet?' Terwijl Perlin aanvankelijk rustig bleef, ging hij in de laatste twee minuten helemaal los op de man en begon hij ordinair te schelden. Nergens voor nodig, Dave is een beetje een mopperaar, type 'ik betaal toch belasting dus mag ik klagen', maar verder was er niets mis met die man.


De Rode Lantaarn
Als milde Tourvolger (veel radio, podcast en laatste uren van de etappe) luister ik graag naar de verschillende podcasts en een van de betere is 'De Rode Lantaarn'. Hierop praten drie echte liefhebbers over de koers en vooral hoe zij die beleven en volgen. Waar hebben ze gekeken, welke taalvondsten van de Belgische commentatoren vielen op en welke acties bleven hen bij van de wedstrijd? Favoriete uitspraak? 'De Tour is pas echt begonnen als Tejay van Garderen lost'.

Het zijn echte liefhebbers en dus hebben de gesprekken niveau, kan het minuten gaan over de perfecte waaier. Er zit een aantal vastigheden in hun show zoals het bespreken van het biertje dat ze tijdens de opnames drinken én ze beginnen de uitzending altijd met de rectificaties van luisteraars die zijn binnengekomen. Ze bespreken in alle openheid of de kritiek terecht is of niet. Let op: ze beginnen dus hun show met zelfkritiek die varieert van een verkeerde uitspraak of een onnodig kritische analyse van een wielrenner. Niet zo lang geleden noemden ze een renner die helemaal niet meedeed aan een koers en ja, toen moesten ze door het stof.


Inkomsten podcastmakers

De mannen van De Podcast over media hadden het afgelopen week over de enorme inkomsten die podcastmakers in de VS ophalen voor het bijwonen van een live podcast of andere gelieerde events. De heren vroegen zich af waarom die bedragen zo hoog oplopen en hielden het bij het grotere taalgebied en populariteit van podcasts in de VS. Dan zie je dat Pfauth en Klöpping Joe Pulizzi nog niet gelezen hebben en hun kennis over contentmarketing dus nog wat hiaten vertoont.

Die prijzen hebben immers alles te maken met de kwaliteit van het publiek dat is opgebouwd waardoor de band tussen podcastmaker en luisteraar veel intenser is dan in het radiotijdperk. Door die intense band in combinatie met de relatieve grootte van de groep zijn mensen bereid een kaartje te kopen voor presentatoren die een beetje een vriend zijn. Een podcasthost wordt daardoor de grote held (en is dus geld waard) terwijl deejays er alleen maar van kunnen dromen omdat er zoveel Dave-achtige 'ruis' in hun achterban zit.

Niet doorvertellen tegen die gasten (anders moeten we volgende keer weer minutenlange millennialverhalen aanhoren over sportschoolapps terwijl wij luisteraars denken: ga-een-uurtje-rennen), maar in de wereld van millennials die iets met media hebben, zijn Pfauth en Klöpping al grote helden en dus zou een theatershow in een College Tourachtige setting allang volle zalen trekken.


Conclusie: check je podcastvrienden
Als je iets dieper inzoomt op het verschil tussen de NPO en de podcastshows die al een tijdje bestaan dan is het grote verschil 'de band met het publiek'. Timur staat gewoon op een loonlijst om platen te draaien en zijn werkgever zorgt netjes voor wat vakantiedagen. Bij podcasts hangt het voortbestaan echter volledig af van het publiek en dus zorgen de makers als vanzelf voor een goede band met de luisteraar.

Bovendien vallen bij podcasts de maker en de bedenker samen en dat zorgt voor een begrip dat in de managementboekenwereld 'eigenaarschap' heet. De Rode Lantaarn ís Jonne, Tim en Willem en hun publiek is ook dan de vierde eigenaar. Bij de NPO weten ze trouwens dat het zo werkt want de NPO podcasts staan allemaal in
de Top 20 van populaire podcasts. Geef die makers een budget en een technicus en laat ze doen waarvoor ze zijn aangenomen; een publiek opbouwen. Hoe ze dat aanpakken, moeten ze lekker zelf weten! 

 

MEEPRATEN OVER DIT ONDERWERP? REAGEER

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft