Moeten we alleen vertrouwen op de grote media-instituten voor coronanieuws?

media-instituten-1
0
0
2612

Hoe zou ons mediagedrag eigenlijk verlopen tijdens de coronacrisis? We lijken terug te vallen op grote media-instituten voor het binnenhalen van nieuws dat we vertrouwen, maar is dat wel zo wenselijk?

Peter Kafka van Recode Media sprak onlangs met Ben Thompson van Stratechery, de blog over tech en media. Thompson belde vanuit Taiwan waar hij al een paar maanden zit. Op zijn blog schreef hij verschillende artikelen over twitter en de berichtgeving over het coronavirus. Hij vertelde hoe het openbare leven in Taiwan nu weer begint nadat het virus in januari stevig toesloeg. ,,Mede door de ervaring met het SARS-virus en door het gebrek aan vertrouwen in de Chinese overheid waren er snel veel maatregelen. In december al werden mensen in het vliegtuig uit China gecontroleerd. De grenzen zijn streng gecontroleerd en de scholen zijn een tijdje dicht geweest.''

Hij brandt zich verder niet aan inhoudelijke adviezen, maar vertelt wel dat het helpt dat de minister-president van Taiwan (Tsai Ing-Wen, BH) een SARS-expert is en dat de transparantie enorm heeft geholpen. Wat ook helpt is dat er databases aan elkaar gekoppeld zijn. ,,Als iemand ziek blijkt dan zien ze direct het reisschema en daarmee kan je eventuele andere brandhaarden opsporen. Maar dat heb je in een cultuur van controle en dat zou niet werken in de VS natuurlijk. Een open samenleving met veel privacy is perfect in veel gevallen, maar misschien niet bij het uitbreken van een virus.''


Geen mediakritiek
Kafka en Thompson praten over Kafka's blog genaamd 'Zero Trust information' dat hij gelukkig toelicht (want de stukken van Thompson zijn niet altijd even makkelijk). ,,Het is geen mediakritiek, maar ik verdedig internet. Mijn punt is dat je via dezelfde bronnen die veel misinformatie verspreiden ook veel informatie krijgt die je zonder dat medium niet binnenkrijgt en dat was nu ook het geval. Er waren behoorlijk wat mensen die online al de alarmbellen luidden in januari.'' Hij doelt bijvoorbeeld op het 'koortsteam' in Seattle dat geen testen mocht doen van de overheid, maar dat toch deed en de resultaten op twitter zette.

,,Daaruit bleek dat het virus zich al zes weken aan het verspreiden was. Je zag toen dat bedrijven mensen thuishielden en dat mensen minder gingen reizen. Mensen gingen handelen zonder de traditionele routes te volgen van door de overheid gecontroleerde instanties. Ik weet dat het de komende maanden verschrikkelijk wordt, maar ik denk dat het ietsje minder verschrikkelijk is door bronnen zoals twitter.'' Hij wil maar zeggen: ja, er is foutieve informatie via social media, maar er zijn wel voordelen. ,,En ik geloof dus dat een meer gecentraliseerde controle ons alleen maar pijn kan doen. Je moet het hele plaatje meewegen.''

Presentator Kafka trekt het wat breder en vindt dat Thompson de platforms onterecht een ruggensteuntje geeft. Thompson: ,,Voor mij is het logisch. Ik vind dat geen platform een uitgever is, daar hebben ze de kennis niet voor. Het is gewoon het internet; het enige alternatief is het systeem in China waar iedereen die iets publiceert gecensureerd kan worden. Kijk, het Coronovirus is in november in Wuhan uitgebroken en het is erkend in januari. Dat was echt de enige manier om het te stoppen. Dan zie je de nadelen van een overheid die over alle informatie gaat.''


Mopperen over gekleurde informatie

Het is wel een tijd waarin veel mensen mopperen op de gekleurde informatie die verspreid wordt via social media, maar de vraag blijft altijd: kies je voor de felle kleuren van socials of voor de subtiele inkleuring van de bestaande media? Ikzelf heb mijn mediagedrag - en dat zeg ik als feelgood gast, als romanticus - wel een beetje aangepast sinds twee weken.

Ik bleef in de beginfase van het virus maar op die twitterverversknop drukken en belandde teveel bij allerlei ongefundeerde meningen, horrorscenario's over de toekomst en boze mensen met nauwe blikken die heel hard roepen. En dus haalde ik mijn Twitter app van mijn telefoon en dwong mezelf om slechts een paar redelijke traditionele nieuwsbronnen te gebruiken voor nieuws; de NOS, Volkskrant-app, NU.nl, DWDD, Jinek en podcasts zoals die van De Correspondent en die leuke van Vullings & Van der Wulp.


Traditionele media doen het goed

Ik ben daarin trouwens niet de enige. Edelman vroeg in de UK aan mensen waar volwassen hun meest nieuws vandaan halen en daaruit bleek dat 67 procent van hen vertrouwt op de voornaamste nieuwsorganisaties als bron van informatie. Social media staan in dat vertrouwenslijstje qua UK pas op de vijfde plaats met 22 procent (meerdere antwoorden mogelijk, BH). Volgens onderzoeker Piet Bakker halen alle traditionele nieuwsorganisaties veel meer views binnen terwijl die stijging op socials achterwege blijft. (behalve op Twitter). Media zoals NU.nl en de NOS halen laten een enorme stijging zien qua aantal views sinds corona het nieuws domineert.

Toen ik nadacht over dat verhaal van Thompson en de keuzes die ikzelf maak, wilde ik beredeneren waarom ik juist vóór die klassieke media koos. Dat heeft alles met vertrouwen te maken, de hoofdredacteuren bij die media vertrouw ik wel op de een of andere manier. Zo werkt dat blijkbaar in tijden van crisis: je valt terug op de mensen die je vertrouwt en ik vond het nu eenmaal lastig om die schifting tussen mensen die je vertrouwt en niet vertrouwt op twitter te maken.

Daarbij ken ik mijn eigen zwaktes daarin, ik ben teveel een feelgood fan om online de zin van de onzin te scheiden. Na die keuze werd ik veel rustiger in mijn hoofd want ik had een discutabele formule gevonden om met de ellende om te gaan: media-instituut + hoofdredacteur + kritische vragen van de verslaggevers = mijn vertrouwen.


Conclusie: filter inbouwen

Ik denk trouwens dat Thompson gelijk heeft hoor, we moeten zeker niet gaan censureren op social media want dan zullen die belangrijke berichten niet meer tot ons doordringen. Ik denk wel dat we de kwaliteit van onze persoonlijke filters moeten verhogen, dat geldt voor media, maar ook voor mediaconsumenten. Over dat vertrouwen gesproken; nog iets voor de lange termijn. Ja, ondernemers, mensen in de zorg, mensen in de mediawereld en retailers staan nu keihard in de overlevingsstand, maar voor de lange termijn kan dat vertrouwen in media en in elkaar misschien wel eens breder van belang zijn.

Misschien moeten we diezelfde meetlat van vertrouwen, die vaak intuïtief is, gaan leggen op het eten dat we consumeren, op de kleding die we kopen en op de spullen die we in onze meegebrachte tassen proppen. Kijk, ik vertrouw die hoofdredacteuren van Nieuwsuur, NOS en NU.nl wel, maar wat weten we eigenlijk van het maakproces van onze iPhones, van de aardbeien in december in onze yoghurt en van het vlees dat we elke dag eten? En hoe zit het eigenlijk met onze klanten en managers waarvoor we werken?

 

MEEPRATEN OVER DIT ONDERWERP? REAGEER

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft