De fundamenten voor een nieuwe DWDD

DWDD
0
0
1362

Natuurlijk focussen we met frank.news op internationale ontwikkelingen, maar als de koning van de vooravond ermee stopt, gaat dat alle media- en marketingvolgers aan. En dus schreef ik - als bijna altijd kijker - op wat DWDD nu zo bijzonder maakt. Welke wetten zitten er in DWDD die zorgen voor een dagelijks publiek van een ArenA of 20?


1. Verzamel alleen vrienden van de show

Komt er een belangrijke film uit of is er groot nieuws in de wereld? Dan is de impuls van de redactie om niet de hoofdrolspelers aan tafel te hebben, maar altijd de vrienden van de show. Dat wordt wel eens een beetje klef natuurlijk als er weer een buurman of vriend van Matthijs langsfietst vanuit Café Wildschut, maar het heeft ook iets vertrouwds. Thuis is dat toch ook prettig? Dat jouw juridisch onderlegde vriend even in jouw taal uitlegt hoe dat zat met Holleeder.


2. Net iets linkser dan fijn is
Dat is wel een beetje persoonlijk hoor, maar voor mij was DWDD de laatste jaren iets te linksig aan het worden, het werd soms een beetje jeukerig zelfs. Dat debat onlangs waarbij we allemaal op ons kop kregen omdat we grappen maken over Chinezen ging echt te ver. Dat vinden ze verder nergens, alleen in Amsterdam, en dan haken mensen of in Oost-Rolde. Om die irritatie te voorkomen moet je echt een beetje meer Purmerend en Zoetermeer in je redactie duwen en wat minder klein denkend Amsterdam. Je moet altijd tegenwicht inbouwen in het leven, Matthijs vind ik trouwens helemaal niet zo'n rigide denker daarin, maar hij had iets meer zijn eigen tegengeluid mogen organiseren. Wat haalt Dick Advocaat altijd erbij als assistent-trainer? Een prater, een gezellig mens.


3. Altijd versnellen waar nodig
Dat is inhoudelijk het knappe aan Matthijs natuurlijk, die heeft gevoel voor snelheid. Hij weet precies wanneer een gesprek kabbelt, wanneer gasten de persmap voorlezen en dan gaat hij duwen en trekken. Dat moet je een beetje hebben als maker, kan je alleen met wat jaren op de teller. Je ziet bijvoorbeeld aan de mensen van Op1 dat ze dat niet kunnen en dan lopen de cijfers terug. Voor kabbelende gesprekken luisteren mensen wel naar de buurvrouw. Een beetje stoken, plagen, dat is leuk.


4. Altijd alles vergroten
Matthijs kan dat goed; iets geweldig groot maken terwijl het eigenlijk niets is. Onlangs hadden ze bijvoorbeeld die zanger Thijs Boontje die gewoon een hele matige cover zong. Maar ja, die had bij de collega's van de radio gezeten en daar - op een marginale zender - ging zogenaamd iedereen los. Of zoals iemand op Twitter schreef: Bij DWDD kon een item over een erwt aangekondigd worden als de meest briljante erwt allertijden. Terwijl het gewoon een erwt is natuurlijk. Of zoals Herman Brood ooit zong: maak van je scheet een donderslag.


5. De diepte in durven gaan

Natuurlijk houden ze zich bij DWDD aan de overschatte tv-wetten die de kijkcijfers beïnvloeden (korte gesprekken, weinig muziek, veel leuke filmpjes), maar ze schuwden de diepte niet. Dan zat er iemand die heel ingewikkeld uitlegde hoe het met het kankeronderzoek ging of iemand die over kleine deeltjes in de ruimte vertelde. Er was altijd wel plek voor soortgelijke verhalen en dat durven ze bij Jinek of Op 1 nog niet. Wat mij betreft was dat wel een beetje te afgewogen. Het had van mij wel wat vaker uit de hand mogen lopen. Gewoon, elke aflevering een onderwerp waar niemand iets van snapt.


6. Veel creativiteit
We hadden het al eerder over die tv-wetten; vrienden van de show, muziek kort hoort daar ook bij, maar soms braken ze daarmee bij DWDD en dat was wel verfrissend. Dat je gewoon een uur interview kreeg met iemand die WOII heeft overleefd en daar over schreef. Of dat je het oude boekprogramma van Van Dis kreeg een uur lang. Het is knap dat ze dat altijd aandurfden daar en echt leuke dingen hebben bedacht. Daardoor bleef het een leuke speeltuin (met wel wat oude toestellen). Hoogtepunt? Een kwartier lang VI in DWDD omdat ze nog niet begonnen waren op RTL en Matthijs de mannen zo miste.


7. De niet pratende sidekick

Okay, een sidekick is natuurlijk een goed idee, maar waarom eentje die nooit iets zegt? Er zijn echt presentatoren geweest die de - naar verluidt - 1000 euro zonder ook maar een woord gezegd te hebben, konden ophalen. Het is natuurlijk een hele bewust keuze geweest om niet met een vast iemand te werken, maar je kan daar ook veel inhoudelijker in kiezen. Er zijn altijd drie onderwerpen in DWDD en je had natuurlijk ook voor een sidekick kunnen gaan die bij minimaal één onderwerp echt inhoudelijk iets toevoegt.


8. DWDD gaat allemaal om ritme
Bij het programma bepaalt Matthijs het ritme van het programma en dat is er eentje van doorgaan. Eigenlijk heeft elke dag hetzelfde ritme; intro met de sidekick, iets langer gesprek, kort filmpje, tweede gesprek, kort filmpje, derde gesprek, muziek. Ritme, ritme, ritme, daar gaat tv-maken/het leven vaak om.


9. Koning van het korte interview
Terecht noemde iemand die het kan weten op Twitter (want zelf koningin van het lange interview) Matthijs de koning van het korte interview. Een minuut of tien praten met mensen op tv is niet gemakkelijk. Je moet namelijk over de gezellige introducties, het gebabbel heenstappen en direct aan de slag. Niet te diep graven want daar heb je geen tijd voor, je zo nodig laten verrassen en altijd weer dat hoge tempo erin houden. Steeds weer aan tafel kruipen en denken als interviewer: hier gaan we toch nog iets leuks uitpeuren.


10. De rubrieken
Het is niet gemakkelijk om een goede rubriek te bedenken die jaren meekan. Het moet een beetje origineel zijn, maar ook weer niet te voorspelbaar. Lucky TV is natuurlijk briljant geweest, vooral de imitaties van Maxima en Willem-Alexander als gewone Haagse mensen zijn raak. Of dat gedichtje van dichter Nico Dijkshoorn op woensdagen. En de Jakhalzen waren goed. Het lijkt misschien allemaal simpel, maar je moet het toch bedenken. Zo'n boekentafel werkt juist goed omdat het om boekverkopers gaat. Niemand anders zou dat durven, ze zouden lekker een kenner aan tafel zetten, maar bij Matthijs werkt dat met die boekenverkopers goed. Er is vast ook een dossier met mislukte items, maar ze hebben daar altijd gezocht naar originaliteit.


11. Oog voor wat werkt
Wat Matthijs knap doet, is terwijl hij presenteert op de kijker van de stoel gaan zitten. Als er iemand aanschuift die iets geks vertelt dan zegt hij wel eens: je moet eens terugkomen om daar meer over te vertellen. Dat is knap. Het maakt hem ook een beetje dictatoraal want hij neemt alle beslissingen daar, maar dat hoort bij zijn programma. Er zijn geen excuses als iets niet werkt, dat ligt altijd aan Matthijs.


12. Maak de sterren
Omdat ze bij DWDD werken met 'vrienden van de show' en er veel mensen kijken, zijn er echt sterren ontdekt. Mensen als Freek Vonk, Peter Pannekoek, Soundos, Alexander Klöpping, de familie Van Rossem, Eus. Ze hebben allemaal hun loopbaan aan DWDD/Matthijs te danken. Daar kan je misschien een beetje op neerkijken als je niet bij de club hoort, maar het is op de een of andere manier ook sociaal en goed voor die mensen. Blijkbaar heeft Matthijs gevoel voor waar het talent van iemand zit en dat haalt hij naar boven.


13. Vasthouden aan je 'geloof'
BNNVARA is natuurlijk een clubje van progressief denkende mensen. Dat is helemaal niet erg want de kijkers worden dan vaak bevestigd in wat ze al vinden en gaan daarom kijken. Het zijn de verstandigen, de gestudeerden, de genuanceerden die best een beetje neerkijken op mensen waar de onderbuik wat meer in beeld is. Het maakt het leven overzichtelijk, maar je hebt wel een probleem als je een keer een fenomeen als Brexit of het succes van Trump moet uitleggen, dan komen ze niet verder dan een groepje Trumphaters en dat is natuurlijk te gemakkelijk.

Conclusie
Het grote succes van DWDD is de optelsom van het bovenstaande. Al die factoren zijn ingebracht door Matthijs van Nieuwkerk, alles wat hij denkt, gelooft en weet van media is daar ingestopt. DWDD bestaat echter nu vijftien jaar en de formule is echt een beetje sleets aan het worden, voldoet niet meer aan de eisen van deze tijd. Er zou dus iemand moeten opstaan die op dezelfde manier aan de slag gaat als Matthijs vijftien jaar geleden, iemand die op nul begint en allerlei smaken gaat toevoegen die passen bij de tijd. Welke 'wetmatigheden' uit de huidige mediawereld zouden er in zo'n show moeten zitten?

- Meer openheid. DWDD is echt een beetje links, maar een nieuwe DWDD zou veel meer moeten openstaan voor verschillende meningen. Echt eens ook iemand van Fox laten uitleggen wat het succes van Trump verklaart;
- Minder format. In de podcastwereld zie je dat formats veel meer worden losgelaten. Bij de Krokante Leesmap gaat het echt niet over het beoordelen van magazines, maar over het leven.
- Stop met alleen mensen die geschikt zijn voor tv. In de podcastwereld gaat het veel meer om de inhoud en minder om de volzinnen en de goede hoofden. Als een vage professor die een beetje stottert alles weet over de nieuwe ijzers met schaatsen dan nodig je die uit en niet weer Mark Tuitert;
- Stop met vaste lengtes. Iemand als Joe Rogan praat online net zo lang met iemand als hij wil. Hij is lenig, denkt graag mee met andersdenkenden. Als Mark Rutte na 5 minuten niets te melden heeft zeg je 'bedankt en tot ziens' en als die stotterende schaatsprofessor boeit dan laat je hem een uur zitten.
- Meer aandacht voor de niche. Ja, tv is een massamedium, maar dat is aan het veranderen. Stel dat YouTube in het nieuws is. Dan maak je toch een uitzending van drie uur waarin je helemaal uitdiept wat er daar beter kan samen met Bas van Teylingen. Geef jezelf ruimte.
- Wie dat moeten gaan doen? Niet zo moeilijk; Sander van Quote, Tim Hofman, Tim den Besten en Suse van Kleef natuurlijk.

 

MEEPRATEN OVER DIT ONDERWERP? REAGEER

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft