Waarom Samantha van The Voice meer 'mediawaarde' heeft dan Jim

Waarom-Samantha-van-The-Voi
3014

Vier pagina's en de cover had het magazine van De Telegraaf uitgetrokken voor een groot interview met Samantha Steenwijk, de vrouw die in de finale van The Voice eindigde achter winnaar Jim afgelopen seizoen. Waarom hoor je eigenlijk zoveel over haar en zo weinig over de winnaar? Een media-analyse.

Samantha genereert veel PR-waarde. Er zijn dus veel verhalen over haar te lezen en het is interessant om te analyseren waarom zij veel beter de media weet te mobiliseren dan Jim. Dat hangt vooral samen met hoe journalistiek werkt. Waarom is een verhaal van Samantha veel interessanter dan van Jim? Niet onbelangrijk want artiesten (en andere merken) bouwen hun loopbaan op het fundament van de free publicity die ze weten te genereren.


Goede leeftijd
Samantha is 32 en Jim is 23 jaar, iedere interviewer weet dat mensen van 23 meestal niet zo fijn te interviewen zijn. Dat komt omdat ze net het veilige cocon van het ouderlijk huis zijn uit gerold, ze zijn net begonnen. Ga maar eens jezelf na op je 23-ste. Kwam je met een goed verhaal aan? Had je iets te melden? Ik niet in ieder geval; in een leuk studentenhuis gewoond, nog even in Frankrijk geweest voor mijn 'studie' en op zoek naar werk. Niet failliet gegaan, niet gevlucht uit een ver land, geen dierbaren verloren, niets. Kortom; niet zo fijn om te interviewen tenzij je Michael Jackson, Janis Joplin of Jim Morrison bent natuurlijk. Dertig is trouwens ook de leeftijd waarbij de ouderwetse media nog een rol kunnen spelen; dertigers kijken nog een beetje lineaire tv en de generatie van Jim niet meer.


Een mespuntje volks
Samantha is een gewone meid uit een arbeiderswijk en dat werkt goed in de massamedia. Ze opereert in het spectrum tussen Barbie en Maan in en dan kan je bij een heleboel mediamerken terecht met je verhaal: Nieuwe Revu, Telegraaf, AD, Viva, Libelle, Margriet, LINDA.. Ze kan zomaar die klasgenote uit 4 havo zijn die het helemaal maakt in de muziekwereld en dat vinden mensen prettig om te lezen. Ze kan ook verbaal op elk niveau mee, zal misschien niet zo snel de laatste kunststromingen doornemen, maar is allesbehalve dom. Ze functioneert prima tussen het publiek van de Muziek op het Plein-achtige TROS-feesten, maar misstaat ook niet bij Amstel Live en dan ga je publicitair lang mee. Vraag maar aan Jan Smit of Nick & Simon.


Ze valt op vrouwen
Vraag aan een willekeurige hoofdredacteur van een publieksmagazine waarom bepaalde mensen wél en anderen niet bij het merk passen en hij of zij zal over 'een randje' beginnen. Een artiest (en een merk ook) moet iets hebben waarmee hij of zij zich onderscheidt; je bent de zoon van André Hazes, je komt uit een woonwagenkamp of had in je tienerjaren al succes in Duitsland. Daarom nemen artiesten ook vaak een hobby, of ze gaan iets doen voor een goed doel; managers adviseren om verhalen toe te voegen aan hun bestaande arsenaal, zodat ze iets te melden hebben in interviews.

Jinek nodigt nooit zomaar een BN'er uit, maar wel als ze een vluchteling in huis willen halen, een sieradenlijn optuigen of alles weten van een nieuwe film. Jim valt ongetwijfeld op leuke dromerige meisjes met een bibliotheekpas en Samantha heeft een relatie met een vrouw. Dat is allemaal niet zo schokkend, maar wel net even anders en het leest voor de meeste lezers iets beter weg.


Ze is mislukt
Jim ging met een campertje Europa rond om wat te zingen op pleinen en op zijn 23-ste was hij de grote winnaar van The Voice, maar bij Samantha liep dat allemaal een beetje anders. Een jaar of vijftien loopt ze al te leuren met haar Nederlandstalige platen en voor elk clipje moest ze weer wat geld bij elkaar schrapen. Zo'n verhaal werkt goed bij interviewers want die weten: mijn lezers hebben ook allemaal duizend mislukkingen achter de rug, dus het is leuk als iemand daar een beetje sappig over kan vertellen. Sterker nog, die interviewers zijn zelf ook in veel dingen mislukt en dat schept een band. Goed nieuws is geen nieuws en zo werkt het bij interviews ook.

Als alles lukt, is het eigenlijk geen verhaal. Waarom lezen we zo graag over Mark Zuckerberg en Steve Jobs? Niet omdat het allemaal gelukt is, maar juist omdat er zoveel misging in de aanloop naar het succes. Dus dat je een geweldig nummer had en niemand het vervolgens wilde draaien…dat zijn de betere verhalen. Over mijn mislukte roman en mijn ontslag bij mijn eerste werkgever kan ik zeventien blogs lang met plezier vertellen, maar hoe ik opgroeide in een veilige nieuwbouwwijk is totaal niet interessant.


Conclusie: je moet een verhaal hebben
Een klein testje. Stel je bent Rob Stenders en morgen is Samantha te gast in je radioprogramma. Dan hoef je maar kort na te denken en je hebt wat vragen te pakken. Dat zal bij Jim allemaal even wat meer spitwerk vergen en dan nog is het de vraag of het interessant genoeg is. Daar kan Jim helemaal niets aan doen, maar het is wel een feit.

Zo lang Jim en Samantha allebei nog geen wereldhit in handen hebben, gaat het in de media vooral om de vraag: wie heeft het beste verhaal? Op dat gebied wint Samantha het gewoon dik. Moet Jim dan als een gek aan de seks, drugs & rock'-n-roll? Helemaal niet, gewoon een beetje ouder worden en dan komt die bagger vanzelf voorbij want zo is het leven nu eenmaal. Of je moet zo gigantisch goed worden dat het helemaal niets meer uitmaakt. Inderdaad, zoals Messi. Kan je daarna altijd nog de Belastingdienst oplichten.