Hoe journalisten scenarioschrijvers worden

scenarioschrijvers_Damon_Affleck
0
0
7064

In de VS zie je dat journalistieke verhalen steeds vaker worden verfilmd. Grote videoservices als Netflix hebben immers behoefte aan goede verhalen. Zou deze 'trend' ook naar Nederland komen?

Een interessante ontwikkeling is hoe journalistieke verhalen steeds vaker worden 'verfilmd'. Niet langer zijn vooral fictieboeken aanleiding voor filmproducententen om de filmrechten in handen te krijgen, maar hetzelfde gebeurt met grote non fictie verhalen. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de - niet te stillen - behoefte van on demand videoservices aan goede films en series, maar ook aan de narratieve journalistiek waarin het steeds vaker gaat om de verhalen en niet alleen om de feiten.


Van journalist tot scenarioschrijver

In The Guardian staat een uitgebreid verhaal over deze ontwikkeling. Zo'n populaire schrijver bij filmmakers is Jessica Pressler die in 2018 een groot New York Magazine-verhaal schreef met als titel: 'how Anna Delvey tricked New Yorks Party people' dus hoe een jonge vrouw de uitgaansscene oplichtte. Jullie moeten het begin van het verhaal maar eens lezen, het leest al als een film. Filmmaakster Shonda Rimes kocht de rechten van het verhaal vol glamour en oplichting en liet Pressler het scenario voor de serie die op Netflix zal verschijnen, schrijven. Delvey zelf, die in de gevangenis belandde wegens oplichting, leek het wel een goed idee dat actrice Jennifer Lawrence haar zou spelen.

Ben Affleck en Matt Damon kregen de rechten in handen van een verhaal waarin een oud-politieagent McDonald's oplichtte. Ook zijn de rechten van het New York Times-verhaal over Harvey Weinstein natuurlijk verkocht. Er is zelfs een website genaamd Epic waar non-fictie verhalen zijn verzameld die voor verfilming in aanmerking komen. Ook bestaan er productiemaatschappijen waarin schrijvers en filmmakers samenwerken; Page1 is daar een voorbeeld van.


In Nederland gaat het ook gebeuren

In Nederland lijkt de run op de grote journalistieke verhalen vooralsnog mee te vallen, maar je ziet wel dat de voorwaarden voor een soortgelijke 'non-fictie wordt fictie-cultuur' aan het ontstaan zijn; de verhalende journalistiek is populair. Kijk maar naar het succes van Judas of de boeken van Kieft. Je zou je bijvoorbeeld iets kunnen voorstellen bij het verhaal over hoe zanger Dotan de boel oplichtte in De Volkskrant.

Wij hebben natuurlijk nog geen filmcultuur in Nederland zoals in de VS waar een bedrijf als Netflix constant met nieuwe producties moet komen om de kijkers te blijven plezieren. Je ziet het wel al goed in de podcastwereld waar non-fictie op een Hollywoodachtige manier wordt verteld met een spanningsboog die zorgvuldig wordt opgebouwd. Check bijvoorbeeld 'De brand in het landhuis' dat wekenlang de hitlijsten in de podcastapp van iPhone domineert.

In zes delen wordt het verhaal verteld van het onderzoek naar de brand bij een oudere rijke man uit Vught die een grote collectie schilderijen bezat. Je ziet het zelfs in de wereld van managementboeken waar de traditionele 7K's of vier P's steeds meer plaatsmaken voor Piet die is ontslagen en daar iets mee deed. Of neem Mocro Maffia, het journalistieke boek dat door Videoland in een fictieserie werd gegoten.

Waarheid versus fictie
Liefhebbers van het stevige journalistieke werk hebben trouwens nog wel eens moeite met het toepassen van de filmwetten in de journalistiek want het kan het zicht op de waarheid nog wel eens vertroebelen. Waar eindigt de waarheid en begint het verhaal? En wat blijft erover als je het verhaal ook nog eens in een scenario giet?

Vanuit marketingperspectief is het interessant dat geschreven verhalen en podcasts kunnen functioneren als de perfecte manier om de markt te verkennen. Net zoals John de Mol zijn programma's test voor verkoop op grote schaal kunnen krantensites en podcasts een soort testomgeving worden voor film in oprichting.

Aan het aantal lezers op een krantensite kun je goed aflezen of een verhaal op zich de potentie heeft om uit te groeien tot een blockbuster. Datzelfde geldt natuurlijk ook voor een podcast;
Brand in het landhuis dus en Laura H (over een meisje dat ontsnapte aan het Kalifaat) worden heel goed beluisterd en dus zullen de verhalen wel goed zijn. Je kan verwachten dat, als Videoland wat meer budget krijgt en Netflix zich, net als in India, wat meer op de lokale markt richt dat soortgelijke verhalen ook verkocht worden. Wij zouden zeggen tegen de schrijvers; letten jullie op dat de uitgever niet alle rechten opeet? Het is jullie verhaal hè…. 

 

MEEPRATEN OVER DIT ONDERWERP? REAGEER

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft