Gewoon doen

Gewoon doen
0
0
684

In de rubriek Franky beschrijven redacteuren van frank.news hun eigen, persoonlijke media-ervaring of -ergernis. Vandaag Bas Hakker over de gemiste marketingkansen van de concurrenten van Basic-Fit.

 
Vóór de komst van Basic-Fit een jaar of vier geleden was het fitnessleven in het dorp vrij overzichtelijk. Je had een stuk of vier fitnesscentra die eigenlijk te duur waren, waardoor alleen vermogende mensen of echte sportfanaten zes tientjes in de maand neerlegden. De anderen gingen gewoon een potje tennissen, voetballen of ze liepen een rondje door het park.

 
Totdat Basic-Fit naar het dorp kwam en je voor 17,95 euro terecht kon. Okay, er is weinig luxe in die behoorlijk lompe fabriekshal, maar de toestellen zijn prima, er zijn kluisjes en je kan na afloop gewoon douchen. Door de komst van de oranje ‘loopbandfabriek’ ontstond er een compleet nieuwe groep fitnessers; scholieren zagen wel iets in een sixpack voor de meisjes en ook ouderen blijven graag een beetje fit. Fitness was misschien ooit voor hippe Amsterdammers met een staartje en een baard, maar door Basic-Fit groeide het uit tot het voetbal van de 21-ste eeuw; jong en oud, rijk en arm; het liep allemaal door elkaar. Ikzelf loop een klein beetje hard en tennis op niveau niks, maar die bijna twee tientjes heb ik er wel voor over om ook in de wintermaanden niet teveel richting de 90 kilogram te gaan.

 
Wat deden de anderen?De vraag is wat die andere fitnesscentra deden toen er opeens een concurrent bijkwam die drie keer zo goedkoop was. Jarenlang ging het goed, verdienden ze allemaal een centje door (te) veel geld te vragen, maar nu hadden ze een probleem. Gingen ze nadenken over hun prijzen, werden er nieuwe concepten bedacht met ultrageduldige lesinstructeurs, kwam er gratis opvang voor kinderen? Ontketenden ze een publiciteitshausse door op Facebook grote verhalen te publiceren hoe geweldig het was? Vroegen ze een BN’er om reclame te maken voor hun vestiging zodat die in elk interview met de VIVA vertelde dat je eigenlijk maar op één plek ter wereld fatsoenlijk kan sporten? Organiseerden ze een recordpoging van de meeste kilometers op een loopband? Werd er een dag georganiseerd waarbij je in bad met Yolanthe een gouden badparel moest zoeken? Okay, ik sla door.

 
Marketingcase
Maar toch, er gebeurde niet zoveel op het eerste gezicht en ondertussen werd het in Basic-Fit zó druk dat het bedrijf zomaar een tweede en derde vestiging in ons kleine dorpje kan openen. Natuurlijk is het gemakkelijk oordelen vanaf de zijkant, maar het is een overzichtelijke marketingcase. Nu moet ik toegeven dat de duurste van de vier het aardig begrijpt; het profileert zich als de luxe variant; heeft naar het schijnt goede cappuccino, een sauna, kinderopvang, maar het probleem blijft toch de prijs en de duidelijkheid. Het abonnement is in sommige varianten drie keer zo duur als Basic-Fit en de groep die dat verschil wil betalen lijkt een beetje aan de kleine kant. Die andere twee lijken al helemaal kansloos: onduidelijke prijzen die nergens op de website te vinden zijn (rond de vier, vijf tientjes) en weinig extra luxe. Okay, er is er eentje de hele nacht open, maar hebben jullie wel eens om 3 uur door een klein dorp gelopen? Waarom zou je eigenlijk naar een winkel gaan waar het enige verschil met de concurrentie is dat je twee- tot driemaal zoveel betaalt?

 
Klassieke caseEen klassieke case (zoals wij vroeger altijd weer de Quooker-marketingcase kregen). Je pakt de vertrouwde P’s erbij en concludeert dat je het op Prijs niet zal winnen. Bovendien constateer je dat in een dorp met 50.000 inwoners vier fitnesscentra geen bestaansrecht hebben dus je gaat samenwerken met de drie uitdagers, pakt de grootste plek en sluit twee vestigingen. Dan hou je die luxe versie als basis (want dat is een goed alternatief) en moet je constateren dat drie tientjes zo’n beetje het maximum is wat je kan vragen. Voor die dertien euro verschil ga je alles bieden wat je bij Basic-Fit niet krijgt. Je zorgt voor een (nog) betere barruimte waar je iets oudere, doelgroep met elkaar kan blijven ouwehoeren. Verder regel je een goede begeleider (niet zo eentje die alleen vraagt hoe het gaat, maar eentje die ook kan praten) en zorgt voor gratis kinderopvang. Je laat mensen zich weer ouderwets klant voelen, bevordert de sociale interactie (want Basic-Fit is toch een beetje een zwijgfabriek) en één keer in de zoveel dagen organiseer je een leuk event met een bekende sporter.

 
Kappersgevoel
Je zorgt voor duidelijkheid op de site want daar houden mensen van, geen vage constructies met extra betalen voor drankjes of sportlessen. Je hebt een duidelijk verhaal; bij ons betaal je drie tientjes voor alles, maar dan krijg je wel het kappersgevoel er gratis bij. Je wordt even een uurtje of twee in de watten gelegd en voelt je op je gemak. Bij ons sta je niet tussen de zestienjarige, schreeuwende middelbare scholier met zijn oordoppen op. Nogmaals (zou een voetbaltrainer zeggen), dat ene bedrijf is al een eindje onderweg, nu alleen de prijzen, de duidelijkheid en de communicatie nog (qua profiel pas ik beter bij zo’n tent, maar ik heb ze nog niet gehoord). Die basis ga je vervolgens uitdragen op Facebook en in de lokale media met allerlei interviews en verhalen. Fitness is weer en beetje luxe, maar dan zonder de prijzen van weleer en zo kan je nog wel een tijdje mee als ondernemer.

Totdat een dependance van Basic-Fit zich op het luxe segment gaat richten natuurlijk, maar dat zie je dan wel weer.
 

MEEPRATEN OVER DIT ONDERWERP? REAGEER

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft