Als ik het kantoor uitloop waar ik die dag heb gewerkt zie ik dat om mijn fiets, die ik die ochtend netjes heb vastgezet aan een nietje, een stevig slot zit. Niet mijn eigen kettingslot, maar een extra slot. Een slot van staaldraad dat maar liefst drie keer om de framestang is gedraaid. Mijn eigen kettingslot hangt er wat sulligjes onder.

Er gaan veel gedachten door me heen over de beweegredenen van de persoon die dit gedaan heeft, maar één gedachte overheerst: de streep zon in mijn tuin waarvan ik na deze lange werkdag nog even dacht te gaan genieten zal ik waarschijnlijk niet zien.

Aan mijn bidonhouder blijken een paar papiertjes te zijn vastgeklemd. Ik vouw ze open en lees: ,,Hallo, sorry, maar deze fiets is een paar maanden geleden van mij gestolen. Op aanraden van de politie heb ik deze dus op slot gezet. Graag zou ik willen dat u contact met mij opneemt.” Eronder staan naam en telefoonnummer. Op een ander briefje staat dezelfde boodschap in het Engels.

Daar sta ik dan, in de Haagse Lange Houtstraat ter hoogte van café Schlemmer. Met een enórm slot van een ander om mijn donkerrode Gazelle. Een fiets die ik al pakweg twintig jaar heb. Een krijgertje, dus waarschijnlijk al een stuk ouder en ja, eigenlijk ben ik wel gehecht aan mijn Gazelle.

Ik besluit de ondertekenaar – ene Jeremy – te bellen. Voicemail. Dan de politie maar. Na een lange uitleg (‘ja, het is dus wél mijn fiets’) begrijpt de agent mijn situatie, en zegt: ,,Ik zal kijken of er patrouille in de buurt is’’.

Ik vraag me af om iemand een truc met me uithaalt. Maar steeds meer dringt tot me door dat deze man waarschijnlijk net zo gehecht was aan zijn fiets als ik. Een Gazelle, van een type dat je bijna nooit meer tegenkomt en dat er na 25 jaar nog exact hetzelfde uitziet. Superdegelijk. Het fietsende bewijs dat een sterk merk geen marketingcampagne nodig heeft. Tja, dan ga je misschien gekke dingen doen.

Naast de Schlemmer bevindt zich een café met terras dat uitzicht biedt op de hele straat. Ik bestel er een biertje en bel nog een keer naar Jeremy, speur naar sporen van hem op internet en houd ondertussen in de gaten of er blauw op straat verschijnt. Dan belt Jeremy ineens zelf. Een Engels sprekende jongeman. ,,Spreekt u Nederlands?”, vraag ik bars. ,,I’m not amused you put a lock on my bike. Do you hear: MY BIKE! For twenty years now!”

De man stottert excuses en vertelt dat hij inmiddels thuis het framenummer heeft gecheckt en er achter is gekomen dat de fiets die hij vast zette inderdaad niet zijn fiets is. ,,Oké”, probeer ik bedaard over te komen, “en waar ben je nu?”. ,,Uh, on the beach”, zegt hij.

What the fuck!, dus ik sta hier in kantoorkloffie te hunkeren naar mijn achtertuin en meneer zit heerlijk op het strand terwijl ie lukraak een fiets heeft vastgezet!, raast het door me heen.
,,I can be with you in twenty minutes”, stamelt hij.

Als ik heb opgehangen zie ik twee agenten op mountainbikes. Ik laat mijn biertje staan en ren achter ze aan. Ze blijken op mijn melding te zijn gekomen, en doen een beetje lacherig. ,,Dus dit is niet uw slot?”, zegt er één, wijzend naar mijn eigen slot. ,,Ja, die wel”, zeg ik, ondertussen het slot openend. ,,Maar deze niet”, wijs ik naar de drie keer omgedraaide staalkabel. ,,Hmm, vraag jij even of er een wagen in de buurt is met een schaar,’’ zegt hij droog tegen zijn collega.

Het is nu wachten wie er eerder arriveert: de agent met schaar of Jeremy. Uit de Schlemmer komt intussen – met enig ponteneur – een bardame met schort om op ons aflopen. ,,Ja, die fiets is gestolen,’’ wijst ze. ,,Ik heb vanmiddag een hele aardige, Engelse jongen geholpen een briefje in het Nederlands te schrijven.”

,,Denk jij dat ik de politie zou bellen als ik een fiets had gestolen?”, antwoord ik.

Er verandert iets in het gezicht van de bardame. ,,Ja inderdaad, sorry. Wil je iets drinken?”

Ik kijk naar mijn aangebroken biertje op het terras ernaast en zeg: ,,Dank je, ik heb al een biertje, maar die durf ik met die agenten erbij niet te pakken, want ik sta op de openbare weg”.

,,O, geen probleem, u mag best uw biertje pakken en hier opdrinken hoor,’’ klinkt het vanaf de mountainbikes.

Dan komen de collega’s in hun SUV aanrijden. Uit de achterbak komt een superschaar.

Ik overleg of we niet toch nog even op Jeremy moeten wachten.
,,Ja zeg, we kunnen hier niet de hele avond blijven,’’ vinden de agenten. Binnen enkele seconden is het slot doorgeknipt. Leunend op één van de justitiële mountainbikes – biertje in mijn hand – sla ik het tafereel gade en krijg een beetje medelijden met Jeremy.

Ik fiets opgelucht naar huis. Als ik bijna bij mijn doorzonwoning ben en ontdek dat er nog slechts schaduw rest in de tuin gaat mijn telefoon. ,,Hello, I’m here”, klinkt het hijgerig.

,,I’m sorry”, zeg ik, ,,the police broke your lock.’’

Jeremy zegt drie keer: ,,Okay.’’ En hangt dan op.

Pin It on Pinterest

Shares