Uitgevers en omroepen zijn op zoek naar nieuwe verdienmodellen sinds het online tijdperk definitief is aangebroken. Frank.news legt jonge en langer lopende startups uit de media branche in deze serie onder de loep en kijkt of ze kansrijk of kansloos zijn. Vandaag de vraag: waar ging het mis met Myjour, de grootste online kiosk voor losse artikelen?

 

Nog in 2014 meldde Myjour-oprichter Jan Verheul triomfantelijk dat de komst van Blendle  hem vele aanmeldingen van nieuwe auteurs had opgeleverd. Reden: op Myjour konden ze wél publiceren zonder tussenkomst van een uitgeverij en dus meer verdienen. Ook werd er gehint op ‘uitrollen in het buitenland’.

 

Kiosk op zwart

Dat bleek iets te optimistisch, want sindsdien ging het verder bergafwaarts met Myjour. In 2015 was er nog een laatste stuiptrekking toen het bedrijf een ‘strategische heroverweging’ aankondigde, maar het gaf zich onlangs gewonnen. De eerste Nederlandse digitale kiosk van tijdschriften en vakinformatie gaat binnenkort op zwart.

 

Start veelbelovend

Nog even de cijfers: Myjour begon in 2013 en had naar eigen zeggen 40.000 gebruikers waarvan er ‘enkele duizenden’ een tegoed hadden aangeschaft om artikelen te kopen. Het bedrijf wist veel uitgevers aan zich te binden: Sanoma, New Skool Media, Reed Business, Pijper Media, Hearst Magazines, de Persgroep, NRC Media, de Telegraaf en uitgevers van niche-titels en vakbladen boden er hun kopij aan.

Op zich een mooi uitgangspunt, maar Myjour vergiste zich door de aanbieders (uitgevers) centraal te stellen in plaats van de gebruikers. Het gevolg was dat het aanbod enorm was, maar klanten huiverig bleken om per artikel te betalen in plaats van een vast bedrag voor onbeperkt gebruik.

 

Wet remmende voorsprong

Maar Myjour kreeg ook te maken met de wet van de remmende voorsprong. Toen de toffe jongens van Blendle een half jaar na de lancering van Myjour hun technisch veel minder ingenieuze website lanceerden liepen de media als dollen achter Alexander Klöpping en Marten Blankesteijn aan. Deze whizzkids met hun hoodies gaan de printmedia redden, was de teneur in menig kwaliteitskrant en tv-programma.

Jan Verheul, terugkijkend: ,,Je bent wie je bent. Ik kom oorspronkelijk uit de uitgeefwereld en had daardoor hele goede deals met hen. Maar Klöpping en Blankesteijn komen uit de journalistieke wereld en koesterden daar hele goede contacten waarvan ze optimaal gebruik maakten om free publicity te genereren. Daar heb ik me op verkeken en ja, natuurlijk ben ik daar een beetje zuur over. Om een voorbeeld te geven: op 1 oktober 2013, de dag dat wij officieel van start gingen, zou ik aan tafel zitten bij De Wereld Draait Door om over Myjour te vertellen. Dat werd op het laatste moment afgebeld zonder reden, terwijl drie dagen ervoor Alexander Klöpping mocht vertellen dat hij over een half jaar misschien met Blendle zou komen. Die jongens hadden gewoon een veel beter imago.’

 

Betere techniek

Verheul neemt zijn verlies, maar blijft bevlogen over het technische systeem achter Myjour. De semantische zoektechnologie is inderdaad sterk – iets wat bij Blendle significant ontbreekt, en ook de presentatie is prettiger. Verheul voorziet een doorstart. Van de techniek, niet van het merk. Hij is in onderhandeling met een grote uitgever, maar kan niet zeggen welke dat is. ,,We hebben toch iets moois ontwikkeld. De weg daar naartoe was één grote leerschool. Dat gooien we niet weg. Onze grootste vergissing was om te kiezen voor het iTunes- in plaats van het Spotify-model. Ook in de muziek zie je nu dat mensen liever een vast bedrag betalen voor onbeperkt gebruik dan af te rekenen per artikel. Helaas waren de uitgevers daar destijds – vooral in technisch opzicht – nog niet rijp voor en daarbij: dan hadden we nooit zoveel titels gehad als we nu hebben. En content blijft toch de grote kracht.”

 

 

Podium voor vakinformatie

De teloorgang van het merk Myjour biedt mogelijkheden met nieuwe ogen te kijken, vindt Verheul. ,,We zouden Myjour kunnen omwerken naar een podium voor vakinformatie. We kunnen eerdere fouten herstellen en kiezen voor een Spotify-achtige constructie. Maar misschien bieden we de techniek wel aan als ‘white label’ voor uitgevers – waarop ze zelf hun brand kunnen bouwen.”

 

Koop een hoodie

Is het eerlijk, en zinvol, een startup te wegen die op sterven na dood is? Toch wel. Het is namelijk niet louter ras-opportunistisch of volstrekt onlogisch dat er inderdaad nieuw leven is voor het systeem. De techniek en het grote aantal titels waren de sterke punten van Myjour. Het bedrijf kende een kleine overhead – er werd gewerkt met een gering aantal mensen vanuit een bedrijfspandje in Alphen aan den Rijn – en heeft nooit een stuiver subsidie ontvangen van welk persfonds dan ook. Dat is knap, en iets dat weinig andere journalistieke startups kunnen zeggen, The Post Online (dat door Veronica werd gefinancierd) uitgezonderd.
Myjour is ter ziele, maar een succesvolle doorstart is niet ondenkbaar. Misschien dat Jan Verheul een andere mediastrategie moet overwegen. Ik zou zeggen: koop een hoodie.

 

 

Pin It on Pinterest

Shares